۱

وقتی می‌گویم «تو»،
چه کسی جای این ضمیر می‌نشیند؟
وقتی می‌گویم «می‌روم»،
کار رفتن را چه کسی انجام می‌دهد؟
از ضمیر اول شخص،
تا ضمیر دوم شخص،
چقدر فاصله است؟

از همه‌ی ماه‌ها، فروردین،
و از همه‌ی فروردین، نهمین روز،
و از همه‌ی روز نهم، ساعت شش و چهل دقیقه.
تقدیر گاهی انتخاب می‌کند،
و تو بی‌اختیار می‌مانی.

بیست‌وهفت سال پیش،
نهم فروردین، دوشنبه بود.
و من حالا در یکشنبه‌ای می‌روم که
باز نهم فروردین است و
بیست‌وهفت سال گذشته است.

می‌روم،
و آمدن‌اش را خواب دیده‌ام،
و تو که می‌دانی،
خواب‌های من تعبیر می‌شوند.
آن روز بوسه بزن،
بر پیشانی تقدیری که سپید است.